Jakie są oznaki samowystarczalności hromad?

– rozszerzona reprodukcja kapitału ludzkiego;
– obecność własnego pełnowartościowego systemu gospodarczego oraz jego wysokie zdolności adaptacyjne w środowisku zewnętrznym;
– dostępny dla ludności wiejskiej społeczny mechanizm zaspokajania potrzeb;
– autonomia organizacyjno-finansowa oraz zdolność do działania organów samorządu terytorialnego;
– celowe, zrównoważone oraz ekologiczno-ekonomiczne uzasadnienie wykorzystania bazy zasobowej hromady w celu stworzenia sprzyjających warunków życia dla jej mieszkańców;
– udział i adekwatna kontrola mieszkańców hromady zarówno w wewnętrznych, jak i zewnętrznych relacjach oraz procesach dotyczących ich funkcjonowania na wszystkich poziomach: od najwyższego (państwowego) do najniższego (lokalnego);
– integracja mieszkańców hromady z jej procesami społeczno-gospodarczymi oraz ich efektywne współdziałanie, solidarność i partnerstwo.

Jakie są niezbędne elementy rozwoju samowystarczalnych hromad?

Sfera produkcyjna (mogą to być zarówno producenci artykułów rolnych, jak i podmioty działalności pozarolniczej. Przy czym powinni oni być reprezentowani przez mieszkańców hromady lub stanowić ich wspólną własność. Jeżeli właściciel przedsiębiorstwa nie jest mieszkańcem hromady, powinien to być biznes zorientowany społecznie. Jeśli chodzi o indywidualne gospodarstwa chłopskie, na pierwszym etapie rozwoju samowystarczalnej hromady mogą być one licznie reprezentowane, lecz z czasem ulec przekształceniu w inne formy);

Infrastruktura produkcyjna: system zbytu (spółdzielnie, punkty skupu itd.);

System finansowo-kredytowy (spółdzielnie kredytowe, które działałyby na terenie hromady, lub banki chłopskie);

Zaopatrzenia materiałowo-technicznego i obsługi podmiotów gospodarczych oraz mieszkańców hromady);

Drogi kołowe i połączenia transportowe;

Informacyjno-komunikacyjny (zarówno tradycyjna poczta, jak i dostęp do Internetu)

Infrastruktura społeczna (minimalny zestaw placówek infrastruktury społecznej to placówka ochrony zdrowia, edukacji i kultury.

Gospodarka mieszkaniowo-komunalna (wodociąg tam, gdzie jest potrzebny), zaopatrzenie w gaz. Placówki handlowe i usługowe.

Połączenia pasażerskie z innymi miejscowościami. Łączność (telefoniczna, placówka pocztowa, dostęp do Internetu dla wszystkich mieszkańców hromady);

Zarządzanie (organy samorządu terytorialnego, inne organy samoorganizacji mieszkańców.

Obiekty „zewnętrzne”. W stosunku do samowystarczalnych hromad terytorialnych zewnętrznych jest wiele obiektów infrastruktury produkcyjnej. Za część wiejskiej infrastruktury społecznej uważa się niektóre obiekty zlokalizowane w miastach. Z reguły są to obiekty stanowiące wspólną łączną własność hromad wiejskich, na przykład rejonowy dom kultury, szpital rejonowy i inne obiekty, z których korzystają mieszkańcy wsi.

Samowystarczalna hromada ma możliwość samodzielnego odtwarzania większości zasobów, m.in. takich jak kapitał ludzki, środki finansowe itd.

Samowystarczalna hromada sprzedaje gotowe towary i usługi, a nie tylko produkty rolne i surowce, ponieważ jej system gospodarczy jest kompletny: oprócz sfery produkcyjnej o profilu rolnym rozwinięta jest działalność pozarolnicza, infrastruktura produkcyjna oraz sfera konsumpcji.

Niski poziom rentowności przedsiębiorstw rolniczych oraz sezonowość produkcji rolniczej sprawiają, że nie może ona stanowić jedynego źródła dochodów ludności wiejskiej. W czasach radzieckich problem sezonowości rozwiązywano poprzez tworzenie przy przedsiębiorstwach rolniczych różnorodnych pomocniczych zakładów przemysłowych, które w procesie reformowania sektora rolnego niemal całkowicie zniknęły. W takich warunkach pojawia się kwestia dywersyfikacji bazy ekonomicznej obszarów wiejskich poprzez rozwój przedsiębiorczości w pozarolniczych rodzajach działalności, takich jak świadczenie usług komunalno-bytowych, turystyka, lokalizacja przedsiębiorstw przemysłowych, w szczególności przemysłu spożywczego i przetwórczego, przedsiębiorstw agrotechnicznych i innych. Dodatkowym impulsem dla rozwoju obszarów wiejskich mogą stać się również przemysł wydobywczy oraz leśnictwo.

Priorytetowe zadania Jelizawetiwki

Problemy

• Rozbicie w społeczności
• Brak jednolitego źródła komunikacji
• Brak wiarygodnych danych statystycznych: potrzeby i potencjał produkcyjny
• Brak informacji o dostępności zasobów (naturalnych, komunalnych) oraz ich właściwym wykorzystaniu
• Nierozwinięta sfera produkcyjna (zarówno producenci artykułów rolnych, produkcji przemysłowej (mąka, chleb i wyroby piekarnicze, olej, przetwory mleczne), jak i pozarolnicze rodzaje działalności, indywidualne gospodarstwa chłopskie)
• Nierozwinięta infrastruktura produkcyjna: system zbytu (rolnicze spółdzielnie obsługi, punkty skupu); zaopatrzenie materiałowo-techniczne oraz obsługa podmiotów gospodarczych i mieszkańców gminy
• Niedoskonały poziom informacyjno-komunikacyjny (poczta, dostęp do sieci Internet)
• Nierozwinięta infrastruktura społeczna (placówki ochrony zdrowia, edukacji i kultury)
• Brak nowoczesnych placówek handlowych i punktów usług bytowych
• Systemy zapewnienia lokali mieszkalnych
• Możliwości zdobycia wykształcenia zawodowego i przekwalifikowania

Aby zbudować samowystarczalność gminy, konieczne jest rozwijanie indywidualnych gospodarstw chłopskich, tworzenie gospodarstw rodzinnych, rozszerzenie spółdzielczości (jagodowe (porzeczka, malina, truskawka), sadownicze (jabłoń, śliwa, orzech), przetwórcze (ser, bryndza, soki, suszenie), skupowe) i zjednoczenie się wokół jednego celu – rozwoju wsi poprzez rozwój indywidualnych gospodarstw chłopskich. Rozwijanie agroturystyki oraz usług bytowych. Rozszerzenie oferty kół zainteresowań przy szkole.

Należy przeprowadzić inwentaryzację bazy surowcowo-zasobowej gminy, dokonać analizy struktury wpływów finansowych, przeprowadzić optymalizację sfery społecznej, wspierać i rozwijać drobną przedsiębiorczość oraz sprzyjać samozatrudnieniu na wsi.

Rozwój społeczny

Poziom życia ludności to kategoria odzwierciedlająca stopień rozwoju i zaspokojenia fizycznych, duchowych i społecznych potrzeb ludności, a także warunki panujące w społeczeństwie sprzyjające rozwojowi i zaspokajaniu tych potrzeb.

Poziomu życia ludności nie należy sprowadzać wyłącznie do konsumpcji towarów i usług; przy jego określaniu trzeba uwzględniać wszystkie aspekty życia ludzi.

Poziom życia ludności zależy od potencjału gospodarczego i w znacznym stopniu jest determinowany wielkością produktu krajowego brutto oraz strukturą jego wykorzystania. Źródłem podnoszenia poziomu życia ludności jest wzrost dochodu narodowego.

Poziom życia odzwierciedlają następujące wskaźniki: wielkość funduszu konsumpcji na mieszkańca, dochody realne, długość życia, edukacja; wielkość spożycia podstawowych produktów w ujęciu ilościowym, zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, dostęp do usług komunalnych i społecznych, transportu oraz łączności; ochrona zdrowia, zabezpieczenie społeczne. Zgodnie ze standardami międzynarodowymi należy uwzględniać również: zatrudnienie i warunki pracy, obowiązujące gwarancje socjalne, warunki demograficzne i ekologiczne, majątek gospodarstw domowych, sytuację kryminogenną; wskaźniki charakteryzujące dostępność infrastruktury społecznej itp. Podstawowym wskaźnikiem poprawy poziomu życia jest wzrost średniej długości życia.

W praktyce światowej do opisu poziomu życia stosuje się taki wskaźnik syntetyczny jak wskaźnik rozwoju społecznego (HDI), który obejmuje trzy mierniki: dochód narodowy lub produkt krajowy brutto na mieszkańca (PKB), średnią długość życia oraz poziom edukacji ludności. Wartości te są zestawiane z najwyższymi na świecie poziomami tych wskaźników.